Haar reis was er een met veel verplaatsingen en onzekerheid. “Mijn man was al eerder in Nederland via een studie. We woonden eerst in Tilburg, later in Almelo. Maar toen begrepen we: we kunnen niet meer terug. Dat besef verandert alles.”

Een nieuwe taal, een nieuwe stem

Feri sloot zich elf maanden geleden aan bij Stichting Culture Kitchen. In het begin vond ze het moeilijk. “Ik had Nederlands vooral zelf geleerd. Lezen ging wel, maar luisteren en spreken waren lastig. In gesprekken zei ik vaak alleen maar ‘ja-ja’. Ik begreep het niet goed.”

Door de lessen bij Stichting Culture Kitchen begon er iets te veranderen. “Elke maandag ging ik naar les. Naar Marloes en Desiree, naar Astrid, naar Gerrie. Door hen begreep ik de taal beter, maar ook de cultuur. Afspraak is afspraak. Op tijd komen. In Iran is dat anders. Hier moet je veel dingen leren, en je loopt ook tegen dingen aan. Nederlandse vrouwen zijn echt anders dan Iraanse vrouwen. Maar nu durf ik te zeggen: ik wil graag naar Stichting Culture Kitchen. Ik ben mondiger geworden.”

“Je voelt je gezien”

Na haar start volgde Feri het volledige leerwerkprogramma. Ze werkte mee bij Kleurrijk, in de keuken en in de bakkerij. “Dat vond ik zó leuk. Ik hou van contact met mensen. Het was spannend, maar ik vond het ook gezellig.”

Nu loopt ze stage bij de bibliotheek in Nijverdal. “Ik werk daar aan de balie, maar vooral in de administratie. Ik leer alles over het verwerken van boeken: barcodes, stickertjes, inwerkboeken. Ik wist niets van bibliotheken, maar mijn collega’s zijn geduldig en lief. En het mooie is: ik kan nu ook goede boeken uitzoeken voor mijn zoontje,” zegt ze trots.

De stage smaakte naar meer. “Ik vertelde mijn begeleider dat ik eigenlijk liever iets met administratie wil doen. Dat is mijn droom: weer werken in de financiële administratie. En nu mag ik binnenkort starten als vrijwilliger op de financiële afdeling van de bibliotheek. Ze hebben me een kans gegeven. Ik ben zo blij!”

“Ik wil me ontwikkelen. Ik ben trots op mijzelf.”

Feri werkte in Iran als boekhouder. “Maar hier is alles anders. De taal, de programma’s. Daarom wil ik blijven leren. Ik wil het staatsexamen doen. Ik wil gewoon werken, meedoen, mijn kinderen een toekomst geven. Zij praten Nederlands. Ze zijn blij. Voor hen is dit thuis. En ik hoop dat dat voor mij ook zo gaat voelen.”

Wat haar raakt, is het verschil tussen mensen die kansen grijpen en mensen die blijven hangen in het verleden. “Ik ken mensen in het AZC die niet willen werken of leren. Die blijven zeggen dat het moeilijk is. En ja, het is moeilijk. Maar je moet toch doorgaan. Je kunt de situatie niet veranderen. Maar je kunt wel veranderen hoe je ermee omgaat.”

Via Stichting Culture Kitchen voelt ze zich sterker. “Ik mis mijn huis, maar ik heb hier geleerd dat ik een nieuw huis kan maken. Niet alleen met bakstenen, maar met mensen. Warmte. Kansen. Hoop.”