“Waar je wieg staat, bepaalt zo veel. Het is bijna niet te bevatten hoe verschillend levens kunnen verlopen. En juist daarom vind ik het zo waardevol om hier te zijn.”
Gerrie de Haan woont al ruim dertig jaar in Nijverdal. Ze werkte jarenlang in het onderwijs en in de zorg, en ging daarna met pensioen. Maar stilzitten? Dat is niks voor haar. “Ik heb zelf in het buitenland gewoond, op Curaçao. Daar merkte ik hoe het is om gediscrimineerd te worden - als wit persoon. Dat zet je aan het denken. Over je plek in de wereld, over perspectieven. En het leert je dat Nederland eigenlijk maar een héél klein stukje is van iets veel groters.”
Na een periode als vrijwilliger bij Vluchtelingenwerk belandde Gerrie via via bij Stichting Culture Kitchen. “Toen Kleurrijk openging, ben ik er eens gaan kijken. En daarna bleef ik terugkomen. Inmiddels geef ik op maandag twee lessen aan de talenten: vooral over het leven in Nederland en cultuur. Dat is echt mijn passie.”
“Je merkt de overeenkomsten”
Wat haar raakt, is hoe open en leergierig de talenten zijn. “In het onderwijs kom je soms leerlingen tegen die echt geen zin hebben. Dat is hier zelden het geval. Als iemand stil is of afwezig, is daar meestal een reden voor. Stress, zorgen, heimwee. Maar de motivatie is er. Altijd.”
Toch is het ook aftasten in het begin. “Ze moeten je leren kennen, maar dat geldt ook andersom. Wat ik zo mooi vind, is dat je overeenkomsten gaat zien. In geloof bijvoorbeeld: keppeltjes, hoofddoekjes, pruiken. Allemaal manieren om je geloof te uiten, en tegelijkertijd zo menselijk.”
Eigen stijl, samen sterk
Gerrie voelt zich helemaal thuis in het team van vaste krachten en vrijwilligers. “Het is echt een club van verschillende mensen, en dat werkt juist zo goed. We doen het samen. Iedereen heeft z’n eigen stijl. Ik weet dat ik gewoon mijn ding mag doen, en weer kan gaan. Omdat ik weet: ze worden hier met zoveel liefde begeleid.”
“Je leert ook zélf enorm veel”
Niet alleen de talenten leren, ook Gerrie leert volop. “Je krijgt echt andere perspectieven op wat rijkdom of geluk betekent. En sommige verhalen zijn zó schrijnend. Een meisje uit Afghanistan vertelde me: ‘Ik weet niet wat de hoogste berg is in mijn land, want ik heb mijn hele leven alleen maar binnen gezeten, in de binnentuin.’ Dat raakt je. En dat neem je mee.”
De groei die ze ziet bij de deelnemers is indrukwekkend. “De manier waarop ze binnenkomen – soms schuw, stil, terughoudend – en dan maanden later: rechtop, stralend, durven praten en vragen stellen. Dat is prachtig om te zien. Ze krijgen hier echt een kans. En die grijpen ze.”
“Kom gewoon eens kijken”
Gerrie hoeft niet lang na te denken over haar boodschap aan anderen. “Als je er ook maar een béétje oren naar hebt: kom kijken. Als je nieuwsgierig bent naar andere culturen, dan ben je hier op je plek. En je hoeft echt geen les te geven hoor. Er zijn ook taalbuddy’s nodig, of mensen die gewoon tijd en aandacht willen geven. Jouw eigen inbreng is juist welkom.”
“Het is een win-win. Je geeft iets, maar je krijgt zó veel terug.”